Jak co roku w lutym na terenie Nadleśnictwa Narol odbyły się liczenia nietoperzy, które hibernują w naszych „bunkrach” (schronach bojowych tzw. Linii Mołotowa). Obiekty te kilka lat temu zostały zaadoptowane na potrzebę stworzenia nietoperzom dobrych warunków do zimowania przez RDOŚ w Rzeszowie. Prace adaptacyjne polegały na zasłonięciu otworów po uzbrojeniu, zamontowaniu krat oraz osłon zabezpieczających, wmurowaniu cegieł dziurawek, pustaków oraz innych elementów imitujących naturalne szczeliny. Dzięki temu w „bunkrach” powstał odpowiedni mikroklimat (optymalna temperatura i wilgotność, osłonięcie od wiatru, większa ilość kryjówek) sprzyjający hibernacji nietoperzy.

Hibernacja to nic innego jak sen zimowy, podczas którego nietoperze ograniczają swoje funkcje życiowe (obniżają tętno serca, temperaturę ciała) po to, aby przetrwać niesprzyjający dla nich okres mrozów i braku pokarmu.         

Prowadzone od wielu lat przez Zamojskie Towarzystwo Przyrodnicze liczenia tych zwierząt, wskazują na ciągły wzrost ich populacji, który w dużej mierze związany jest z tym, że po wykonaniu przebudowy naszych „bunkrów” znajdują w nich dużo lepsze warunki do zimowania niż wcześniej. Liczenia te wykonywane są zazwyczaj w lutym, pod koniec sezonu zimowego tak, aby w jak najmniejszym stopniu przeszkadzać nietoperzom. Konkretny termin uzależniony jest oczywiście od panujących warunków pogodowych. W tym roku z uwagi na mocną jak na obecne czasy zimę liczenia zostały wykonane w ubiegły weekend 28.02-1.03.

Wyniki monitoringu bardzo nas cieszą. Ponieważ sumarycznie we wszystkich naszych schronach znajdujących się na Wielkim Dziale i Hrebciance, zainwentaryzowano 371 nietoperzy, które należały do pięciu gatunków: mopek zachodni, gacek brunatny, gacek szary, nocek duży i mroczek późny.

Najliczniej występującym nietoperzem jak co roku okazał się mopek zachodni, dla którego nasze tereny leśne są bardzo atrakcyjne. Całość wyników tych prac pokazuje, że nasze lasy są obecnie największą ostoją tych ssaków w regionie.

                                                                               Tekst i zdjęcia: Marceli Kot